zadzwoń
opieka domowa
facebook
sportowcy
tancerze
dzieci

Metody rehabilitacji

Poniżej znajdziecie Państwo skrócone opisy wybranych metod diagnostyki i terapii stosowanych przez nasz Zespół. Nie istnieje możliwość skorzystania z leczenia tylko i wyłącznie jedną metodą. W zależności od stanu Pacjenta i od etapu leczenia dobry Fizjoterapeuta korzysta z optymalnych w danym momencie narzędzi pracy. Sztuką nie jest ukończenie kursu danej metody, ale mądre korzystanie z przyswojonej wiedzy.

 

NDT - Bobath dla dzieci
To wieloaspektowe podejście do małych pacjentów (wcześniaków, niemowląt i dzieci starszych z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz prezentującymi opóźnienia w rozwoju) biorące pod uwagę wszystkie czynniki, które mogą utrudniać im pełne uczestnictwo w czynnościach życia codziennego.
Z tego względu, ocena dziecka dokonywana jest w oparciu o zrozumienie wzajemnych powiązań pomiędzy ruchem, sensoryką, percepcją i zachowaniem. Praca z małym pacjentem polega na indywidualnym doborze ćwiczeń z wykorzystaniem różnych technik terapeutycznych tak, by rozwiązać główny problem. Dodatkowo kładzie duży nacisk na współpracę rodzic – terapeuta. Opiekunowie dowiadują się w jaki sposób dbać o rozwój swojej pociechy w domu podczas pielęgnacji, zabawy, edukacji.

 

Bobath dla dorosłych
Koncepcja terapeutyczna przeznaczona dla osób dorosłych z neurogennymi zaburzeniami ruchu o charakterze zapalnym, zwyrodnieniowym czy urazowym. Najszersze zastosowanie znalazła w przypadku rehabilitacji pacjentów po udarze mózgu. Koncepcja Bobath zakłada ścisłą współpracę rodziny, lekarza, pielęgniarki, fizjoterapeuty, logopedy, psychologa oraz ergoterapeuty. Działanie takiego zespołu pozwala na stosowanie prawidłowych oddziaływań przez 24 godziny. Wówczas można usprawniać wszystkie funkcje jednocześnie. Rodzina jest dokładnie informowana, w jaki sposób należy postępować z pacjentem w czasie odwiedzin w szpitalu, czy w sytuacjach życia codziennego w domu.


Metoda Vojty
Profesor Vaclav Vojta podczas wieloletniej obserwacji dzieci i niemowląt sprecyzował tak zwany idealny model rozwoju ruchowego i określił ramy czasowe występowania poszczególnych umiejętności. Odchylenia od tych wytycznych są wskazaniem do terapii. Im wcześniej zostanie wprowadzona, tym większa jest szansa na zniwelowanie nieprawidłowości. Terapia polega na ucisku odpowiednich stref na ciele dziecka. Bezwzględnym warunkiem uzyskania odpowiedniej reakcji ze strony układu nerwowego jest bezbolesność terapii. Kluczem dla uzyskania pożądanych efektów leczenia są rodzice, którzy muszą czuwać nad systematycznością prowadzenia terapii.

 

Ortopedyczna Terapia Manualna Kaltenborna i Evjentha
To metoda postępowania fizjoterapeutycznego opracowana przez dwóch norweskich fizjoterapeutów: Freddyego M. Kaltenborna oraz Olafa Evjentha. Przedstawili oni całościowy system badania i leczenia pacjentów z ortopedycznymi dysfunkcjami narządu ruchu. Terapeuta na podstawie szczegółowego badania wykonanego wg ściśle określonego schematu dokonuje oceny biomechanicznej oraz funkcjonalnej pacjenta. Fizjoterapeuta udziela pacjentowi dokładnej informacji  na temat zaistniałej dysfunkcji somatycznej w celu przekonania go do podjęcia współpracy w leczeniu. Terapia obejmuje mobilizacje i manipulacje dobierane w przemyślany sposób w zależności od potrzeb i dysfunkcji.

 

Kinesiology Taping
Dynamicznie rozwijającą się odmiana terapii z użyciem plastra bazująca na ostatnich osiągnięciach wiedzy medycznej z obszaru terapii mięśniowo-powięziowej. Pozwala na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych. Każda aplikacja plastra jest poprzedzona badaniem i oceną układu ruchu. Nie jest oparta na stosowaniu gotowych szablonów dla poszczególnych schorzeń. Adresatem terapii może być każda osoba, u której testy wskazują na możliwość redukcji objawów.

 

Medyczny Trening Terapeutyczny (MTT)
Jest łącznikiem pomiędzy tradycyjnie pojmowaną rehabilitacją, kończącą się zazwyczaj w momencie ustąpienia dolegliwości bólowych, a powrotem do pełnej aktywności ruchowej. Jednym z głównych przesłań medycznego treningu terapeutycznego jest indywidualizacja całego procesu - układanie planu treningowego pod kątem dysfunkcji danego pacjenta z uwzględnieniem aspektu psychologicznego, pedagogicznego i dydaktyczno-metodycznego. Metoda ta daje doskonałe rezultaty u sportowców powracających do treningów bądź amatorów chcących zapobiegać ewentualnym kontuzjom podczas trenowania.

 

PNF
Metoda przyjazna dla pacjenta oparta na bezbolesnej pracy. Terapeuta wykorzystuje silne odcinki ciała i umiejętności pacjenta do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji. Pacjent wspólnie z fizjoterapeutą planuje i wyznacza cele ćwiczeń. Wykorzystywane są techniki uczące ruchu i koordynacji, stabilizujące, rozluźniające, mobilizujące, przeciwbólowe i inne, typowe dla metody, a także program ćwiczeń na materacu, nauka chodzenia, usprawnianie funkcji wegetatywnych. Zaletą metody jest możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji oraz niewielkie wymagania sprzętowe.

 

Terapia tkanek miękkich
To zespół technik terapeutycznych mający na celu likwidacje istniejących zaburzeń w obrębie narządu ruchu. Terapia ta wskazana jest we wszystkich ograniczeniach ruchu wynikającego z zaburzeń tkanek miękkich. Działanie terapeutyczne może polegać na:  pracy mięśni w celu likwidacji zaburzeń, rozluźnianiu powięzi otaczających mięśnie i aktywnym rozciąganiu omawianych struktur. W zależności od dysfunkcji terapeuta może posługiwać się tą techniką sam lub z czynną pomocą pacjenta.

 

Trening funkcjonalny
Trening funkcjonalny ma szerokie zastosowanie zarówno wśród sportowców powracających do treningów (dzieci i dorosłych), jak również w rehabilitacji. Oparty jest na nowoczesnej wiedzy w zakresie medycyny sportowej, biomechaniki, fizjologii wysiłku. Podstawą treningu funkcjonalnego jest zbudowanie stabilności w centralnej części ciała. Terapeuta/trener dobiera odpowiedni zestaw ćwiczeń, od izolowanych do globalnych, o odpowiedniej intensywności  i trudności. Celem nie jest  jedynie osiągnięcie szybszego powrotu do funkcji, ale także profilaktyka kontuzji i urazów.

 

Terapia wad postawy
Diagnostyka i terapia wad postawy polega na specyficznym połączeniu różnych ukierunkowanych technik w celu całkowitej korekcji bądź możliwie największej minimalizacji dysfunkcji. Ma na celu nie tylko samą korekcję, ale również poprawę funkcji oddychania, wzmocnienie mięśni osłabionych. Praca z pacjentem (dorośli, dzieci) jest indywidualna, oparta na konkretnym problemie. Terapię wspomagają proste przyrządy znajdujące się na sali (piłki gimnastyczne, lekarskie, taśmy oporowe, wałki) czyniąc pracę efektywniejszą i urozmaiconą.


McKenzie
Przeznaczona jest dla pacjentów z wszelkimi dolegliwościami bólowymi kręgosłupa. Ideą przewodnią metody jest uniezależnienie pacjenta od formalnej terapii. Chory potrzebuje informacji o chorobie, zaś zadaniem leczącego jest wyposażyć go w tą wiedzę. Celem nadrzędnym całego procesu leczenia jest taka edukacja chorego, by mógł w sposób jak najbardziej naturalny brać czynny udział w życiu codziennym, bez względu na ograniczenia związane z chorobą i trwaniem terapii. Terapeuta musi nauczyć chorego innego niż dotąd wykonywania zwyczajnych czynności.

Powrót